afgelopen donderdag hadden we een ijsje verdiend. om een residenza (verblijfstatus) te krijgen in marina moeten we aan bepaalde eisen voldoen. er zijn meerdere mogelijkheden en een daarvan is het openen van een bedrijf in italie (als onderdeel van de aanvraag). omdat dit toch ons plan is gingen we naar een belastingkantoor om dit te regelen. na een half uur wachten kregen we te horen dat we 5 vellen moesten invullen met vragen en een juiste code moesten opgeven die past bij de belangrijkste activiteit. deze staan gelukkig op internet. de man raadde ons ook aan het op ons gemak thuis in te vullen. het was een warme dag en na de rit naar senigallia (leuke badplaats) en het wachten hadden we een ijsje verdiend. bij senigallia is er mooi zandstrand met veel strandtentjes. de zee is oerkalm en er is geen eb en vloed. richting marina waar wij zitten kom je kiezelstranden tegen en zijn het soms hele smalle stukken met direct daarnaast de weg waar auto’s rijden.

gisteren was er hier een feestdag, 1 mei. we hebben heerlijk in de agriturismo bij monte san vito de dag doorgebracht. de familie ging met de auto en wij op de fiets. voor mels hebben we een mooie zetel voor achterop aangeschaft. sinds lange tijd voor mij op de mountainbike en bij de tweede 15% heuvel ben ik toch even afgestapt. de rest van de tocht ging beter. we waren er in een half uur.

bijna meteen kwam de lunch op tafel. anna en andrea, vrienden van r&r die er de nacht hadden doorgebracht hadden al een heerlijke graanmaaltijd gemaakt. een soort risotto van spelt, tomatensaus, wortel en een pittig pepertje. verder (natuurlijk) pasta, kikkererwtensalade, broccoli, kaas, brood en honing. anna praatte nog sneller dan roberta en vertelde over heerlijke recepten. bijvoorbeeld met verso nero (rode kool) die nergens te krijgen was.

het was zalig weer. na de lunch lagen we een beetje in het gras, werd er gevolleybald. doken andrea en anna in de lavendel om onkruid te wieden (door de week werken ze allebei bij een bank). mels ravotte met giorgia door de tuin. kortom een heerlijk dagje vrij. samen terug op de fiets om lekker op tijd avond te eten.

aan het strand aten we onze eerste verse vis hier in italie. en vooraf pasta met heerlijke grote mosselen! hoe was koninginnedag?

[slideshow]

we beginnen een beetje te wennen. de gewoonten van de mensen hier leren we steeds beter kennen. we zijn inmiddels twee keer uitgenodigd voor eten met anderen. de eerste keer op een zondagmiddag. r&r zitten bij een club families die samen biologisch en lokaal inkopen. zonder tussenkomst van een winkel, dus rechtstreeks van de boer of van elkaar. deze associaties komen veel voor in italie volgens roberto. samen bedenken ze mogelijkheden, activiteiten en manieren om elkaar te helpen. de lunch op zondag was met een kleine groep van de club. een tiental families. de bijeenkomst was in een zaaltje van een kerk  in de buurt van ancona. in de ochtend hadden ze overleg en wij kwamen alleen voor de lunch over, samen met de oudste kinderen. (voor de kleintjes was er de hele dag een animatie mevrouw aanwezig).

het was een heerlijke 4 gangen lunch aan simpele lange tafels. tussendoor werd er gevoetbald en heen en weer gelopen. erg informeel. als primi was er een risotto van gort, spelt en aardappel. heerlijk smeuïg klaargemaakt. toen volgde vegetarische lasagne met pesto, tomaat en mozzerella, heerlijke laagjes flinterdunne pastablaadjes. als secondo gehakt in koolblad en gekookte kool en als dolce een soort muffin met chocoladesaus. genieten dus en wij hebben s’ avonds bedankt voor het diner bij de familie.

de tweede uitnodiging was afgelopen zaterdagavond. samen met mels en giorgia zouden we rond half negen vertrekken. dat werd half tien. de avond was georganiseerd door een club van 7 mensen die op het terrein van r&r een antieke groentetuin gaan maken.  ze hadden vrienden en familie uitgenodigd voor een pizza avond. er waren heel veel pizza’s gebakken in de grote houtoven die daar staat. foccacia’s, calzones (gevuld met brandnetels en kaas) en pizza a taiglia met tomatensaus, mozzerella, paddestoelen en gorganzola.

dochter giorgia viel gelijk in papa’s armen in slaap en werd op een bank gelegd. mels genoot van pizza en aandacht en ging daarna boven op een bedje liggen. wij aten heerlijke pizza en dronken bier. we leerden dat pizza en wijn echt niet samen gaan. hooguit een witte, maar rood? nee dat kon echt niet. bij rood heb je op z’n minst een stuk vlees nodig als tegenhanger. niet zoiets lichts als een pizza. het mooie is dat iedereen er een mening over heeft, over eten en wijn en spijs combinaties. er kan dus uren over worden gepraat. maar iedereen was het eens: bij pizza hoort bier.

de pizzabakkers

we zijn hier nu een halve week en het lijkt wel twee weken, minstens. ik zou pagina’s vol kunnen schrijven maar zal beginnen bij het begin, onze kennismaking met de familie. roberta deed het hek open, we waren wat later dan verwacht dankzij een file bij perugia. allemaal geen probleem. roberta was meteen heel hartelijk en vroeg bezorgd hoe het met onze poezen was vergaan (daarover later meer). roberta is een echte italiaanse in de zin van, snel praten en veel praten en ze is heel vrolijk en lief. toen we boven aankwamen in de keuken stond de lunch op ons te wachten en alle andere inwonendend daarbij. dorella, de oudste dochter, michele en ricardo. de jonste georgia ontmoeten we pas later die avond, evenals de man van roberta, roberto.

het was inmiddels drie uur en we schoven aan voor pasta, tomatensaus en warme kool salade. samen met bianca en robson uit brazilie, ook woofers, net als wij. meteen opgenomen in de familie en zo voelt het nog steeds. die middag gelijk mee boodschappen gedaan, terwijl cas onze spullen installeerde in het huisje in de tuin. een huisje wat ook gebruikt wordt in de verhuur, ons tijdelijk verblijf. ergens de komende weken verkassen we naar de zolder van het huis, waar ik nu achter de computer zit.

ergens, want het kan veranderen met de dag hier. belangrijke zaken zijn vooral; wat eten we voor de lunch (il pranzo) en wat voor de avond (la cena). we zijn echt in een marchigani gezin beland. roberto ontmoeten we de eerste dag s’avonds, rond half 9 bij la cena. hij werkt bij de spoorwegen als geometrist. een hele rustige vriendelijke man, die we goed kunnen volgen.

mels hebben we, heel italiaans, die avond op het bed van de ouders gelegd en toen we gingen slapen meegedragen naar het huisje. om half tien die avond maakten we kennis met de jongste spruit, georgia van vijf. ze viel bij papa in de armen aan tafel in slaap.

zoals ik al schreef, we voelen ons al onderdeel van het gezin en door alle nieuwe dingen, de vele maaltijden, het vele gepraat, lijkt het alsof we hier al weken zijn. het is half tien, de familie zit aan tafel, maar wij slaan vanavond even over na een viergangen lunch vanmiddag samen met een groep families die samen biologisch en lokaal inkopen waar r&r bij zitten. ook daarover later meer.. buona notte.

twee weken geleden had ik weer eens een kennismaking met de italiaanse cultuur. een van het kaliber, even wennen. ik belde het italiaanse consulaat in verband met de aanvraag van een fiscaal nummer. het was prachtig! ik belde het nummer, niet opgenomen, natuurlijk lunchtijd. even later weer, ja hallo, buon giorno, nee dan moet u mijn collega bellen op nummer xxx. hij kon me blijkbaar niet doorverbinden. ik belde en kreeg een antwoordapparaat met keuze menu. gelukkig is mijn italiaans inmiddels zover gevorderd (en mijn geheugen ontwikkeld) dat ik een keuze kon maken uit de 7 opties. na de keuze zou ik geholpen worden…

maar de hulp kwam niet. dus ik hing op en probeerde het nog een keer. weer de keuzes, weer niet. ok andere keuze dan maar, volgens mij een keuze waarbij ik iemand aan de lijn zou krijgen en ja! daar was weer dezelfde stem van de man die mij als eerst te woord stond en het nummer van zijn collega gaf. ik moest lachen en hij ook een beetje en hij zei dat ik het over 10 minuutjes moest proberen want zijn collega was blijkbaar niet bereikbaar. goed ik probeerde het weer, na een tijdje. verschillende opties, maar niemand aan de lijn gekregen. ook het andere nummer werd niet meer opgenomen.

aangenaam. dat is dus nog niet gelukt. en ik, als italiaanse in spe, heb het nog niet weer geprobeerd. ondertussen wel een weekje luxe gehad in davos. gezellig met pa en ma en zuster met familie konden mels en ik mee voor een weekje sneeuw. en dat was er. prachtig gebied davos (onze eerste keer daar) en mels heeft het geprobeerd; skieen en schaatsen (ons appartement keek uit op het ijsstadion en de ijsbanen van davos). vooral de helm was favoriet en papa kan uiteindelijk toch het allerbeste schaatsen van de heeeele wereld.

papa die ondertussen aan het genieten (en verdrieten) is in vancouver. hij zat erbij gisteravond. arme sven, maar wat een held. die jongen komt er wel. wat brengt dat teweeg aan emoties, emoties om te observeren en niet in mee te gaan en dat lijkt sven aardig goed te kunnen. hopelijk ook zijn coach, le pauvre. we zijn mensen met emoties en geen machines dat blijkt maar weer eens.