image

image

image

sinds vrijdag slapen we op de boerderij. ja! het is allemaal heel snel gegaan. nu zitten we heerlijk buiten, zoals elke avond. we horen krekels, zitten bij het vuur, horen een boer nog werken op zijn land.

wij werken ook op het land. installeren ons in het huis en genieten met volle teugen van het buitenleven. we hebben negen kippen overgenomen en eten volop vijgen, perzikken en pruimen. ontdekken steeds nieuwe planten, bomen, verborgen schuurtjes en een plaat van jezus achterin de kast.

de poezen houden we binnen omdat we buiten vijf boerderij katten hebben. van het schuwe doch pittige soort. letterlijk de kaas van ons brood als we even niet opletten.

mels en filippa slapen inmiddels lekker in hun eigen bedjes en de meest noodzakelijke dingen hebben we verhuisd. in offida komen we nog vaak om spullen te halen, te oogsten en praatjes te maken met lieve mensen die we daar hebben leren kennen.

buurman mario heeft met mels al afgesproken dat hij hem roept als ie in de bergen is. “melse..!!!” doet mels dan voor.
en mels is inmiddels ook boer, voor de kippen niet bang.

en ik heb dit geblogd voor het eerst hier, natuurlijk, en op mijn mobiele telefoon. zonder hoofdletters en met foto’s. sono curiosa…

we zitten in mooi duitsland na twee volle weken genieten in nl. de tijd is gevlogen, je voelt je meteen thuis. herkend dingen en ziet kleine details die zijn veranderd. (bijvoorbeeld het kiesbewust logo dat overal op staat, zelf op boter met transvetten, limonade met kleurstoffen en antischuimmiddelen!) en wat hadden we een prachtig weer, het mooiste van europa.

het was heel fijn om familie en vrienden weer even te zien, te spreken, te knuffelen. en we zouden doorgaan naar familie in bern, maar de auto begon te roken. een luchtslang kapot. en het was niet verstandig om door te rijden. nu liggen de kindjes heerlijk te slapen tussen vers hotellinnen en wij genieten van het huiskamer hotel. omringd door ijzeren strijkbouten, poppen in wiegen, bierpullen, stoffen harten hangend aan ladders, plastic lente takken met kuikens en er staat een kindje in een hoek (zoals je die in nederland soms aan een raam ziet hangen..)

we zijn onderweg naar huis, het klinkt nog een beetje gek. we hebben alweer een eerste afspraak met de bank staan en hopelijk kunnen we nog bijpraten met vrienden die in de buurt zijn. en natuurlijk gaat er een hoop gebeuren. over de subsidie kregen we namelijk een week geleden te horen dat we qua punten aantal net buiten de boot vallen maar dat er goede hoop is dat er nog een andere mogelijkheid is het toch te financieren. ofwel dat er nog een potje gevonden wordt aan het einde van de regenboog… nu zullen we het echt snel weten.

overmorgen is de vakantie weer over, want zo voelde het echt. mede dankzij de gastvrije ontvangsten die we overal kregen, het lekkere eten en de goede gesprekken. overmorgen gaan we weer over op het italiaans, aan het werk en hebben we weerzien met onze italiaanse vrienden. en vrijdag weer mijn eerste yogales, ik werd gemist! ben dankbaar en met de auto zal het heus ook wel weer goed komen.

nog even een bericht over onze poezen. ja waar zijn die ineens gebleven. we waren tot een week voor vertrek nog op zoek naar een goed adres. we hadden ons bijna neergelegd bij een koud verblijf voor ze in de schuur in friesland tot het heugelijk bericht van eef.

toen eef als afscheid een avond kwam schaatsen in haarlem. de laatste week dat de baan nog open was. kroop muis, toen ze aan een bordje risotto zat, meteen bij haar op schoot. liefde op het eerste gezicht opperde ik. eef vertelde dat ze op zoek waren naar een kat. de optie om op twee te passen bij wijze van kunnen-we-er-aan-wennen-test zou ze in overweging nemen. en een week voor ons vertrek hoorden we het verlossende woord; ja graag!

zo zie je alles sal inderdaad reg kommen en de vrijdag voor onze verhuizing brachten de met z’n allen de poezen naar hun logeeradres. nu we deze week in een groter “eigen” huis gaan wonen kunnen ze overkomen. hoe dat moeten we nog even bedenken. bij eef, mark en koen hebben ze het in ieder geval enorm naar hun zin. een plek hartje amsterdam waar ze heerlijk door een luikje naar buiten konden. hoe zouden ze het vinden in het warme italie?

er is een hoop gebeurd de afgelopen weken. het is inmiddels juni! we zijn afgelopen week een lang weekend naar nederland geweest. een gepland bezoek ivm de verjaardag van will, de moeder van cas. precies op het moment dat we onze carriere hier hebben afgesloten.

de weken hiervoor hebben we hard gewerkt. er waren veel dingen te doen: samen met de belg yves in de lavendelvelden bezig geweest, nieuwe omheining voor de paarden gemaakt, olijfbomen verplaatst, vaak brood en focaccia gebakken en er waren veel groepen voor de fattoria didattica.

de sfeer in huis was door deze drukte niet altijd even gezellig. roberta is door allerlei omstandigheden nogal gestrest geweest en dat was soms niet leuk om mee samen te werken. we hebben een aantal gesprekken gehad naar aanleiding van de sfeer en zijn uiteindelijk toch tot de conclusie gekomen dat het mooi is geweest. het samenwonen en werken met twee families vergt veel flexibiliteit. voor ons was het veelal aanpassen en soms ons eigen plan trekken.

in de dagen voordat we naar nederland vlogen hebben we samen besloten het over een andere boeg te gooien. we hebben als wwoofers heel veel geleerd en het is nu tijd voor een volgende stap. we zijn op zoek naar een appartement in de regio waar we uiteindelijk willen wonen (ongeveer 130 km zuidelijk van hier) en we zoeken naar betaald werk. op eigen benen dus.

we zijn roberta en roberto dankbaar voor de kans die ze ons hebben gegeven het hier op deze manier te ontdekken. we hebben het erg naar onze zin in dit nieuwe leven en dit nieuwe land en zijn onderweg naar ons uiteindelijke doel. een eigen plek waar we dicht leven bij de natuur, onze eigen producten kunnen verbouwen en gasten hiervan kunnen laten meegenieten.

vandaag hebben we een leuk apartement gezien in offida. binnenkort meer hierover en nog wat verhalen (en foto’s!) van de afgelopen tijd. nu lekker slapen (we huren nu tijdelijk een appartement van r&r aan de overkant van de straat) sono stanchissimo!

onderweg naar italie waren we met pasen nog onderweg in nederland. eerst in friesland, bij toek en heit. daarna in den bosch bij will. op beide plekken natuurlijk eitjes zoeken, op de streek in friesland met mila, duco en bodil en in den bosch mels solo met aanmoediging van veel oma’s en opa’s. we hadden het heel gezellig! ook even bij de grote jongens op de trampoline in vught.

op de laatste foto’s neemt mels afscheid van haarlem, onze voordeur en onze straat. op de creche hebben ze hem een prachtig plakboek en fotoboek kado gegeven. een mooie herinnering aan een gezellig tijd. dank!

het was een heerlijk feestje, geen afscheid maar gewoon een reden voor feest! zouden meer mensen moeten doen. dank allemaal. hierbij een paar foto’s en dan inpakken. wij melden ons hier weer als de spullen in de opslag staan en we even in friesland toeven bij de bijen, de kippen en natuurlijk heit en toek. (zie de laatste foto, wat een plaatje!)

met dank aan marije en natuurlijk alle lieve gasten!

nog een krappe drie weken en dan gaan we. de vraag die we nu vaak krijgen is: wat gaan jullie nu eigenlijk precies doen en hoe zijn jullie zover gekomen? ik zal het hier nog kort uitleggen. het begon met de vraag: waar zullen we gaan wonen? ons huis is heerlijk maar na 5 jaar en een kind rijker keken we uit naar iets anders. zandvoort, spaarndam? we hebben naar een aantal huizen gespiekt op internet maar voor ons gevoel was dat het niet.

we dachten aan meer natuur, meer ruimte en meer rust. ofwel minder auto’s, minder beton en minder mensen, ofzo. waarom niet naar het buitenland. daar is toen italie uitgekomen als beste voor ons beide. na allerlei wilde ideeen kwamen we uit op een agriturismo, een combinatie natuur en mensen. beide bezig zijn met land en met mensen. cas in de vormvan lekker voor ze koken en ik in de vorm van yoga en massage. toen kwam het idee van ervaring opdoen bij een (biologische) boer die eveneens gasten opvangt. en dat is wat we gaan doen. huis verkocht, spullen opslaan en gaan.

eenmaal in italie gaat het verder met ontdekken, een plek zoeken, ideeen uitwerken. ondertussen neem ik afscheid van mijn yogalessen. vandaag mijn laatste keer als juf, volgende week nog een keer oefenen met geli (van yoganeyes) en afgelopen weekend bij svahayoga waar ik 10 jaar geleden met yoga begon. net als patrick die ik daar weer sprak geloof ik niet in afscheid. ookal heb ik het er misschien wel over. het gaat zoals het gaat en als het moet kom je elkaar toch weer tegen. hoera!

oefenen met geli van yoganeyes makes yoga nice!

als toerist in eigen land neem ik afscheid van holland. vorige week ben ik samen met mijn vriendin marije naar volendam afgereisd. wat een feest. busladingen grijze duiven stapten voor ons uit op de parkeerplaats en in drommen liepen we gezamelijk naar de haven. wat is uitzicht op zee toch mooi. achteromkijkend viel het ons wat tegen.

ja wat hadden we gedacht dan?! maar we waren op missie en dat was geen missie om zoveel mogelijk bekende volendammers te spotten. het was snel gedaan, binnen 5 minuten stonden we weer buiten. hieronder het reslutaat.

lekker groot zodat je kan zien dat we toch geen zusjes zijn (wat we altijd te horen krijgen als we ergens onder mensen zijn) en om een specefiek detail beter te kunnen zien. marije maakt namelijk sieraden en draagt haar eigen ketting over de jurk. op haar site kun je zien hoe mooi en goed ze dat doet. je kunt ook een workshop bij haar volgen (lees mijn recensie hier). kortom ik ben blij met en trots op mijn vriendin.

de heerlijke hollandse dag sloten we af met een authentieke italiaanse pizza bij de net geopende derde vestiging van da portare via. waarvan ik dacht aha takeaway op zijn italiaans! met onze nieuwe taal komt het goed en ons dagelijks brood was ook in amsterdam heerlijk.    

een heerlijk zonnetje schijnt door de ramen, de muren kleuren geel en paars van het glas in lood. genieten in onze zonnige modelwoning in haarlem! met blof op de computer, album april. april is de maand dat we vertrekken; allemaal toepasselijke liedjes. nog zo van genoten afgelopen zomer live in caprera.

Aan iedereen die wacht.
Iedereen.
Die wacht op een voorjaarszon.
Aan iedereen.
Die zachtjes op een wonder hoopt.
Aan iedereen.
Die alles weglacht en altijd wegloopt.
Aan iedereen.
Die dacht dat ‘ie niet dapper durft te zijn

we waren toen al vol met ideeen zoals nu: concertjes in de tuin of op het piazza van het naburige dorp, dansen tussen de olijfbomen na het diner, bikken van stenen van onze oude nieuwe huis, saffraan telen met nederlandse bollen. maar eerst handen uit de mouwen bij roberto en roberta. en voor mij misschien yogalessen geven?

deze week val ik veel lessen in, ik heb er al 5 opzitten vanaf maandag en vanavond weer. maar wat fijn om te doen! nog tot maart bij www.opia.nl en daarna op z’n italiaans. de belangstelling voor een vakantie met yoga is er zeker als ik mijn verhalen vertel. vanochtend nog weer een nieuw idee geboren; yoga vakantie waarbij je je partner (die niets met yoga heeft) mee kan nemen. voor de partner zal cas ongetwijfeld (want bekend met het fenomeen) een mooi programma weten te vullen.

mels is 2 jaar geworden, zijn lievelingslied is lang zal ze leven. hij zingt het voor de poppetjes, voor familie door de telefoon en voor alle kindjes op de creche. hoe zingen we het volgend jaar? hoera, hurra!