twee weken geleden had ik weer eens een kennismaking met de italiaanse cultuur. een van het kaliber, even wennen. ik belde het italiaanse consulaat in verband met de aanvraag van een fiscaal nummer. het was prachtig! ik belde het nummer, niet opgenomen, natuurlijk lunchtijd. even later weer, ja hallo, buon giorno, nee dan moet u mijn collega bellen op nummer xxx. hij kon me blijkbaar niet doorverbinden. ik belde en kreeg een antwoordapparaat met keuze menu. gelukkig is mijn italiaans inmiddels zover gevorderd (en mijn geheugen ontwikkeld) dat ik een keuze kon maken uit de 7 opties. na de keuze zou ik geholpen worden…

maar de hulp kwam niet. dus ik hing op en probeerde het nog een keer. weer de keuzes, weer niet. ok andere keuze dan maar, volgens mij een keuze waarbij ik iemand aan de lijn zou krijgen en ja! daar was weer dezelfde stem van de man die mij als eerst te woord stond en het nummer van zijn collega gaf. ik moest lachen en hij ook een beetje en hij zei dat ik het over 10 minuutjes moest proberen want zijn collega was blijkbaar niet bereikbaar. goed ik probeerde het weer, na een tijdje. verschillende opties, maar niemand aan de lijn gekregen. ook het andere nummer werd niet meer opgenomen.

aangenaam. dat is dus nog niet gelukt. en ik, als italiaanse in spe, heb het nog niet weer geprobeerd. ondertussen wel een weekje luxe gehad in davos. gezellig met pa en ma en zuster met familie konden mels en ik mee voor een weekje sneeuw. en dat was er. prachtig gebied davos (onze eerste keer daar) en mels heeft het geprobeerd; skieen en schaatsen (ons appartement keek uit op het ijsstadion en de ijsbanen van davos). vooral de helm was favoriet en papa kan uiteindelijk toch het allerbeste schaatsen van de heeeele wereld.

papa die ondertussen aan het genieten (en verdrieten) is in vancouver. hij zat erbij gisteravond. arme sven, maar wat een held. die jongen komt er wel. wat brengt dat teweeg aan emoties, emoties om te observeren en niet in mee te gaan en dat lijkt sven aardig goed te kunnen. hopelijk ook zijn coach, le pauvre. we zijn mensen met emoties en geen machines dat blijkt maar weer eens.

weg is weg. het gebaar dat kinderen maken; weg (met de handjes). dat maakten mijn vingers gister op de iphone van cas. we zaten samen in de trein. cas de laptop, ik de iphone. kon ik mooi even bloggen. een lekker eigentijds mobiel setje. ik had een leuk verhaal getypt over onze avond (we hadden genoten op het abn tennistoernooi, een van de geneugten van het werkende leven hier). en over het jammere feit dat de iphone automatisch hoofdletters aangaf. terwijl ik die juist verbannen heb uit mijn blog. enzovoort en toen, veeg en het was weg.

via. ik zat net te denken en te schrijven of ik het ook zo in italie zou doen. en misschien zou twitteren dat de schorseneren er mooi bij staan vandaag. nee daar gaan we snachts nog maar eens een droomboom over opzetten. weg, maar geinspireerd.

weg betekent aan een kant: levenspad, de eigen weg, avontuur, een reis, het mystieke pad. bijvoegelijk betekent het: wat je niet meer kunt vinden. ga weg, vai via is dan logischerwijs (in mijn neverending hoofdelijke redeneringsstroom) zoek het uit. een aansporing om je eigen weg te volgen. volgt u het nog?

waar een wil is, is een weg. nu verder met afvinken van onze lijst a fare. ruim baan!

het veld ligt er mooi bij

internet (in dit geval wikipedia) heeft mij geleerd dat schorseneren wel degelijk in italie bekend is (zie mijn bericht van 25 nov). afgeleid van het woord voor zwarte adder: scorzone. omdat ie er zo aantrekkelijk uitziet. het werd uiteindelijk de scorza nera. dank voor deze heerlijke groente, ondanks zijn uiterlijk, hij mag er zijn.

vandaag is mijn groentemand gevuld met mooie bosbieten. ik gebruik het blad voor de soep. de steeltjes zijn heerlijk om te blancheren en dan aan te maken met room. van de bieten maak ik risotto. je kan dus de hele bos gebruiken, al dan niet in een keer. al deze recepten haalde ik uit de zilveren lepel, de italiaanse keukenbijbel (die overigens niets verteld over de scorza nera, zouden ze die allemaal naar de lage landen hebben verbannen?).

een heerlijk zonnetje schijnt door de ramen, de muren kleuren geel en paars van het glas in lood. genieten in onze zonnige modelwoning in haarlem! met blof op de computer, album april. april is de maand dat we vertrekken; allemaal toepasselijke liedjes. nog zo van genoten afgelopen zomer live in caprera.

Aan iedereen die wacht.
Iedereen.
Die wacht op een voorjaarszon.
Aan iedereen.
Die zachtjes op een wonder hoopt.
Aan iedereen.
Die alles weglacht en altijd wegloopt.
Aan iedereen.
Die dacht dat ‘ie niet dapper durft te zijn

we waren toen al vol met ideeen zoals nu: concertjes in de tuin of op het piazza van het naburige dorp, dansen tussen de olijfbomen na het diner, bikken van stenen van onze oude nieuwe huis, saffraan telen met nederlandse bollen. maar eerst handen uit de mouwen bij roberto en roberta. en voor mij misschien yogalessen geven?

deze week val ik veel lessen in, ik heb er al 5 opzitten vanaf maandag en vanavond weer. maar wat fijn om te doen! nog tot maart bij www.opia.nl en daarna op z’n italiaans. de belangstelling voor een vakantie met yoga is er zeker als ik mijn verhalen vertel. vanochtend nog weer een nieuw idee geboren; yoga vakantie waarbij je je partner (die niets met yoga heeft) mee kan nemen. voor de partner zal cas ongetwijfeld (want bekend met het fenomeen) een mooi programma weten te vullen.